یک هفته گذشت. خبری نشد. توی دلم رخت می شورند. نمی دانم باید از ایران رفتن خوشحال باشم یا نه. تصور این که بعد از برگشت، دوباره همین اوضاع باشد، بیش تر دلم را به هم می زند. به قول پگاه باید یک معجزه ای اتفاق بیفتد. جالب است که معجزه ها در هر مقطعی برای مان فرق دارند. یک سال رد شده و من آرام آرام خودم را در سرازیری ناامیدی می بینم. می خواهم نوشتن را شروع کنم که می بینم کلمه ها از لای دستانم سُر می خوردند و می افتند پایین. برای دوباره نو شدن و امیدوار شدن، به بهار دل می بندم. دلم برای خودم تنگ شده است.