اخبار تلویزیون ایران خبر تصادفی را می دهد که در جاده ی رباط کریم، کامیون به پسر 22 ساله ای زده و کشته شده است. صحنه ای را نشان می دهد که کنار جاده چند زن شیون و زاری می کنند. پلیسِ سر صحنه می گوید سه ساعت از تصادف گذشته است و آمبولانس نیامده. اورژانس هم بعد از این که فهمیده مجروح فوت کرده، رفته است. رییس پلیس راه می گوید هوا بارانی بوده. مجری می گوید آخر شب قبل هم دو دختر دانشجو کنار همین جاده بر اثر برخورد سواری کشته شده اند. می گوید خب شب قبل هم باران می باریده. انقدر راحت که انگار می کنی از فواید باران بهاری می گوید.
روز قبل از عید امسال در تهران، طبق عادت هر ساله ی مرد، شب عید تجریش بودیم. با دستی پُر از کیسه های سبزه و سمنو و لواشک، خوشحال برمی گشتیم. دیدم وسط شهر بیلبوردی نصب شده به عظمت و رویش نوشته اگر نوروز نود آخرین نوروز زندگی مان باشد، چه کنیم؟ رییس پلیس راه را ربط می دهم به تبریک بهاری از نوع شهرداری تهران.

لایک فیس بوک یک ساله شده است به قولی. آدمی که اول بار پیشنهادش را داده، از نظر من بیمار بوده است یا دستِ کم کرم-دار. هرچیزی که بنویسی، بگذاری یا شِر کنی خلاصه چند نفری پیدا می شوند که لایک کنند. نه زحمتی دارد نه دردسری. طرف اصلن صد سالی یک بار حالی هم از آدم نمی پرسد، نمی داند کجای این شب تیره برای خودت رخت پهن می کنی، یا بدترش اصلن نمی خواهد سر به تنت باشد، اما خاضعانه و بزرگوارنه یک لایکی پرت می کند طرفت که یعنی بیا، برو خوش باش.

یک دوست قدیمی توی فیس بوک پیدایم کرده. قدیمی که می گویم یعنی دوران دبیرستان. یک زمانی سال 75 برای من جدید بود. سال ها هم همین طوری جدید ماند. پیر شدیم، قدیم مان هم دارد هِی می آید جلوتر. دوستم را می گفتم. می پرسد کجایی و در چه حالی. جواب می دهم مختصری از خودم. بعد از فرستادن اش نگاه می کنم می بینم 13-14 سال را توی سه خط خلاصه کرده ام. هی به سه خط نگاه می کنم و می بینم کُلی عاشقی و شک و بزرگ شدن و هزار تا اتفاق دیگر را قلم گرفته ست. یعنی رسمن گوساله ای گاو شده تا همین سه خط تولید شدند.

سبزی کاری ام را شروع کردم. با تره و ریحون استارت زدم. بعد از دو روز جوانه زده اند و از لا به لای خاک ها به من چشمک می زنند. هر روز کلی مطلب در رابطه با نحوه آبیاری و نور و کود و این ها در اینترنت می خوانم. دقیقن انگار برای یک نوزاد تحقیق کنم. همان بساط سبزه ی عید دوباره برپاست. گلدان به دست منتظر نورم، هرجا بتابد گلدان ها را به آن سمت می برم. با این تفاوت که این ها سنگین ترند و باید بکشم به سمت آفتاب. نشسته ام ببینم کی سبزی خوردن می چینم.

جوابی نیامد. عملن تلاشم برای سر در آوردن از بخشی از آینده جواب نداد و آینده خودش با تمام هیکل آمد و رفت توی حلقم. دوباره مصاحبه ای دیگر. این مساله ی مصاحبه های پشت هم دیگر رسمن برایم لوث شده است. بیشتر به تفریح می ماند و شاید دست و پا زدنی به عنوان جستجو برای کار. هر روز سعی می کنم یک برنامه ریزی نیمه دقیقی برای زمان هایم داشته باشم، اما نمی توانم. احساس می کنم زمان حرکت می کند و من هر لحظه از آن عقب تر می مانم و اندازه اش در چشمم کوچک و کوچک تر می شود. تنبل شده ام؟ کسل؟ بی حوصله؟ بی اراده؟ نمی دانم. یکی به من کمک کند.