لایک فیس بوک یک ساله شده است به قولی. آدمی که اول بار پیشنهادش را داده، از نظر من بیمار بوده است یا دستِ کم کرم-دار. هرچیزی که بنویسی، بگذاری یا شِر کنی خلاصه چند نفری پیدا می شوند که لایک کنند. نه زحمتی دارد نه دردسری. طرف اصلن صد سالی یک بار حالی هم از آدم نمی پرسد، نمی داند کجای این شب تیره برای خودت رخت پهن می کنی، یا بدترش اصلن نمی خواهد سر به تنت باشد، اما خاضعانه و بزرگوارنه یک لایکی پرت می کند طرفت که یعنی بیا، برو خوش باش.

یک دوست قدیمی توی فیس بوک پیدایم کرده. قدیمی که می گویم یعنی دوران دبیرستان. یک زمانی سال 75 برای من جدید بود. سال ها هم همین طوری جدید ماند. پیر شدیم، قدیم مان هم دارد هِی می آید جلوتر. دوستم را می گفتم. می پرسد کجایی و در چه حالی. جواب می دهم مختصری از خودم. بعد از فرستادن اش نگاه می کنم می بینم 13-14 سال را توی سه خط خلاصه کرده ام. هی به سه خط نگاه می کنم و می بینم کُلی عاشقی و شک و بزرگ شدن و هزار تا اتفاق دیگر را قلم گرفته ست. یعنی رسمن گوساله ای گاو شده تا همین سه خط تولید شدند.

سبزی کاری ام را شروع کردم. با تره و ریحون استارت زدم. بعد از دو روز جوانه زده اند و از لا به لای خاک ها به من چشمک می زنند. هر روز کلی مطلب در رابطه با نحوه آبیاری و نور و کود و این ها در اینترنت می خوانم. دقیقن انگار برای یک نوزاد تحقیق کنم. همان بساط سبزه ی عید دوباره برپاست. گلدان به دست منتظر نورم، هرجا بتابد گلدان ها را به آن سمت می برم. با این تفاوت که این ها سنگین ترند و باید بکشم به سمت آفتاب. نشسته ام ببینم کی سبزی خوردن می چینم.

جوابی نیامد. عملن تلاشم برای سر در آوردن از بخشی از آینده جواب نداد و آینده خودش با تمام هیکل آمد و رفت توی حلقم. دوباره مصاحبه ای دیگر. این مساله ی مصاحبه های پشت هم دیگر رسمن برایم لوث شده است. بیشتر به تفریح می ماند و شاید دست و پا زدنی به عنوان جستجو برای کار. هر روز سعی می کنم یک برنامه ریزی نیمه دقیقی برای زمان هایم داشته باشم، اما نمی توانم. احساس می کنم زمان حرکت می کند و من هر لحظه از آن عقب تر می مانم و اندازه اش در چشمم کوچک و کوچک تر می شود. تنبل شده ام؟ کسل؟ بی حوصله؟ بی اراده؟ نمی دانم. یکی به من کمک کند.

خانه بوی تمیزی می دهد. بوی پودر و آب و نرم کننده. تمام پرده ها را درآوردم و شستم. این تمام که می گویم، با آن تمامی که توی ذهنتان است فرق می کند. ده تکه پرده هر کدام پنجاه متر. الان تصور می کنید چه کاخ فراخی! البته اگر تمام خانه پنجره باشد و پرده ها پُر چین، می فهمید که سخت در اشتباهید و همه ی این ها متعلق به یک خانه ی قوطی کبریتی است.
رومیزی ها را شسته ام. کتابخانه را تمیز کردم. گل ها را آب دادم و گلدان ها را گردگیری کردم. روتختی جدید پهن کردم و دکور را هم تغییر دادم. الان فکر می کنم خانه بزرگ تر شده است. سبزه ی عید هم گذاشته ام که بدجوری درگیرم کرده است. همین طور سبزه به دست دور خانه می چرخم و هرجا آفتاب می افتد، مقابل نور می گذارم بلکن تا هفته ی آینده رشدی کند و بلند شود.
همه چیز خانه برق می زند.
انتظار خبرهای خوب.

یک هفته گذشت. خبری نشد. توی دلم رخت می شورند. نمی دانم باید از ایران رفتن خوشحال باشم یا نه. تصور این که بعد از برگشت، دوباره همین اوضاع باشد، بیش تر دلم را به هم می زند. به قول پگاه باید یک معجزه ای اتفاق بیفتد. جالب است که معجزه ها در هر مقطعی برای مان فرق دارند. یک سال رد شده و من آرام آرام خودم را در سرازیری ناامیدی می بینم. می خواهم نوشتن را شروع کنم که می بینم کلمه ها از لای دستانم سُر می خوردند و می افتند پایین. برای دوباره نو شدن و امیدوار شدن، به بهار دل می بندم. دلم برای خودم تنگ شده است.

مصاحبه خوب بود. بعد از مدت ها دوباره برایم یادآوری شد که چیزهایی هنوز توی مغزم وول می خورند که ارزشمندند. روزنه هایی از شخصیت اجتماعی ام را دوباره دیدم. روحیه ام تغییر کرد. با فکر شروع کارم یک قندی، شکرکی، پولکی ای شیرین توی دلم آب می شود. به راحتی یکنواختی روزهای قبلم را گرفت و امیدوار شدم. یک لحظه خوشحال می شوم و یک لحظه نگران. امروز در اوج نگرانی، یک آن دلم خواست بفهمم در آینده چه اتفاقی می افتد. خیلی دلم خواست. آمدم توی گوگل سرچ کنم، دیدم اوه چه قدر مردم دلشان می خواهد از آینده باخبر شوند. اما راستش برای من در حد دانستن جواب مصاحبه کفایت می کند. باور کنید. نگویید دو هفته صبر کن معلوم می شود. همین حالا می خواهم. وگرنه که این همه آدم هم توی اینترنت دنبال آینده ی سریع بودند. نمی دانم. گاهی بهتر است همین طوری ساده و رک حس ها ثبت شوند. همین طوری.